Ze kunnen ons niet helpen
Ze zeggen dat we ons moeten voorbereiden.
Ze zeggen dat er oorlog komt, of een overstroming, of brand.
Misschien wordt Schiphol wel gebombardeerd.
Zè zeggen dat we klaar moeten zijn.
 
Ze menen het wel want ik lees en hoor het overal, ook in de supermarkt.
Ze willen graag van alles aan ons verkopen, zodat we overleven.
Ze verdienen graag aan ons pessimisme, aan het ‘doomsday’ gevoel.
Zè zeggen dat we klaar moeten zijn.
 
Ze hebben me een lijstje toegestuurd.
Dat heb ik niet allemaal in huis. Moet dat echt?
Ze schrijven dat water het belangrijkst is.
Ze hebben me twaalf grote flessen verkocht, genoeg voor twee weken.
 
Ze vertellen dat we ons moeten ‘preppen’, ook voor aanvallen.
Nee, ik neem geen wapen in huis, echt niet.
Ze beweren dat je minstens 3 dagen zonder hulp moet kunnen overleven.
Zè zeggen dat we klaar moeten zijn.
 
Ze laten ons nadenken over wat te doen als de stroom uitvalt.
Dan kan je niets meer, niemand bellen, geen licht, geen warmte.
Ze zeggen, “Je woont vijf meter onder de zeespiegel. Wat als het water komt?”
Ze maken me bang, bang voor een catastrofe.
 
Ze kunnen ons niet meer redden, we zijn met te veel.
Onszelf redden, dat moeten we, zeggen ze.
Ze hebben geen mankracht, te weinig spullen, te weinig wapens.
Ze kunnen het niet helpen, we zijn met te veel.
 
Ze hebben me overtuigd dat ik ‘iets’ moet doen.
Ik heb van alles aangeschaft maar het is nooit genoeg.
Ze zeggen dat vluchten geen zin heeft, dat de wegen verstoppen.
Ze kunnen het niet helpen, we zijn met te veel.
 
Ze zullen de ouderen moeten achterlaten.
Die kunnen zich niet goed redden.
Ze zeggen dat ik daarbij hoor, nu of binnenkort.
Ze kunnen het niet helpen, we zijn met te veel.
 
Ze zullen van mij geen last hebben.
Ik laat graag de jongeren voor gaan.
Ze helpen me als ze kunnen.
En anders kijk ik terug op een mooi leven zonder catastrofes.