Ik stond in de rij voor de kassa bij Kruidvat.Voor mij stond een jonge vader en zijn zoontje.

Ze moesten voor twee flesjes Spa blauw betalen, die ze uit de koelkast hadden gehaald.

Aan de kant van de zelfscan kassa’s stonden schappen met meer flesjes water en frisdrank.

De jongen pakte een fles frisdrank en toonde deze aan zijn vader.

“Dit drink ik normaal” zei hij met een verwachtingsvolle stem! Zijn vader zei niets.

Ik dacht, waarom zegt hij niet “Dat zit vol met suiker, het is niet goed voor je!”

Zijn vrouw had zeker zoiets gezegt.

Maar nee, hij bleef stil.                

Wat is mis met die man? dacht ik.

Zal ik iets zeggen?

Nee, je moet je nooit met de opvoeding van andere mensen hun kinderen bemoeien.

Maar de stilte vond ik moeilijk.

Toen gebeurde er iets onverwachts, de jongen liep naar het schap en zette de frisdrank terug. Hij ging weer naast zijn vader staan in de rij.

‘’Goed zo’’ zei zijn vader.

Ik was sprakeloos.

Ik begon na te denken over alle situaties met mijn eigen kind waar ik een kans had om niets te zeggen. Waar ik haar de ruimte had moeten geven om zelf de keuze te maken zonder haar te beïnvloeden met mijn woorden en beoordelingen.

Gewoon stil blijven.

Zo kan het ook.