Ik heb het voorrecht gehad, om drie keer in mijn leven een inhuldiging van een vorst te mogen meemaken. De eerste keer was 6 september 1948 Drie jaar na de oorlog. Ik was toen 10 jaar. Juliana werd toen ingehuldigd. Van prinses werd ze Koningin. Ze volgde haar moeder Koningin Wilhelmina op, die daarna weer prinses werd.

Ik woonde destijds in Den Haag, maar speciaal voor deze inhuldiging, gingen we drie dagen naar Amsterdam om alle feestelijkheden mee te maken. Ik kreeg speciaal voor deze gelegenheid een nieuw jurkje. Een bruin gebloemd jurkje met pofmouwtjes en een linden groen satijnen schortje er overheen. Ik voelde mij bijna zelf een prinses. We logeerden bij vrienden van mijn pleegouders. Een kleine etagewoning in Amsterdam Oost. Daar woonde een bevriend echtpaar op een twee en half kamer woning en wij met zijn vieren erbij. Dat kon toen allemaal. Je sliep waar je kon liggen. We noemden het echtpaar; oom Max en tante Fanny. Ik herinner het mij als een mooi, zonnig feest.

De prachtige galauniformen. Al die versieringen in de stad. Ik had nog nooit zoiets gezien. Er was toen nog geen TV, en voor het beluisteren van de inhuldiging, in de kerk op de Dam, zat je voor de radio. Ik kan mij niet herinneren wat Juliana in haar inhuldiging rede zei, maar wel dat mama en tante Fanny begonnen te huilen. Twee volwassen vrouwen die daar voor de radio zaten te huilen. Ik vond dat toen maar raar. Grote mensen huilen niet.

Toen ik ouder werd begreep ik er nog minder van. Waarom moesten die twee vrouwen huilen? Tante Fanny was een overlevende van Auschwitz. Haar man en enig kind waren daar vermoord. Mama was een niet Joodse vrouw, die in 1933 Duitsland had verlaten, omdat ze het niet eens was met de opvattingen van Hitler die toen aan de macht kwam. In de oorlog zat ze in het verzet, werd verraden en gevangengezet in het Oranjehotel, en daar in elkaar geslagen.

Toen ik nog ouder werd begreep ik het wel. De oorlog was voorbij. Voor degenen die het overleefd hadden, ging het leven verder. De inhuldiging van Juliana gaf hoop op de toekomst. Er trad een nieuw tijdperk aan met jonge Koningin. Er was geen oorlog, voor zover wij wisten, op dat moment, en er zou ook nooit meer oorlog komen, want de jeugd werd nu zo opgevoed, dat het nooit meer zou voorkomen. Dat er intussen oorlog was in Nederlands-Indië, dat werd even vergeten.  Onze jongens die daar voor het vervullen van hun dienstplicht naar toe moesten en sneuvelden, dat waren helden. Indië was van ons, werd ons op school geleerd. In Europa heerste nog het koloniale tijdperk, wat langzaam afbrokkelde. De jaren tussen 1945 en 1950, kwamen bij mij als kind over als een tijd van zonneschijn en vrede. Helaas heeft die vrede niet lang bestaan.

De jaren gingen voorbij, en 32 jaar na de inhuldiging van Juliana gaf, gaf zij het Koningschap door aan haar dochter Beatrix. Er was in die jaren heel veel gebeurd. Vooral op technisch gebied. We hadden nu kleuren TV. In 1948 hadden we nog geen TV, Ook niet zwart/wit. Het was een roerige tijd in 1980. De jeugd kwam in opstand. Er was nog steeds woningnood en de leus was toen: Geen woning, geen kroning.

Tijdens de inhuldiging waren er enorme rellen in de stad en op de Dam. Rookbommen, vernielingen en veldslagen met de politie. Het lawaai was in de kerk te horen.

De feestelijkheden daar omheen zijn aan mij voorbijgegaan. Ruim een week voor de inhuldiging was ons huis uitgebrand. Stonden we op straat. Geloof mij een traumatische gebeurtenis voor het hele gezin, en heeft veel impact op ons gehad. Mijn schoonmoeder bood ons aan om bij haar te komen wonen met het hele gezin. Wij hebben er 7 maanden gewoond, en het was voor beide partijen geen gemakkelijke tijd.

De middag van de inhuldiging zaten we bij mijn schoonmoeder gezamenlijk naar de tv te kijken. Mijn schoonmoeder was erg gespannen, dat herinner ik mij nog wel. Ze leefde intens met Beatrix mee, die naar de kerk schreed, en op de achtergrond het geluid van rellen en bommen. Verder weet ik mij er weinig van te herinneren. Ons gezin had op dat moment andere dingen om zich druk over te maken.

Nu 33 jaar later doet Beatrix afstand van de troon en is nu weer prinses. We hebben nu na vier vorstinnen een Koning. De eerste vorstin was Koningin Emma. Zij werd Koningin-Regentes, omdat Wilhelmina, destijds dat ze Koningin moest worden, nog maar 10 jaar was. Ze werd ingehuldigd toen ze 18 werd. Ver voor mijn tijd.

Gisteren, 30 april 2013, de inhuldiging van Willem Alexander. Wat een verschil met 33 jaar geleden. Het was echt feest/ Pracht, praal, blijdschap, emotie en prachtige kleding. Alles verliep vlekkeloos. Mijn complimenten voor de organisatoren, die dit in 3 maanden voor elkaar kregen. Ik ben om 9 uur voor de tv gaan zitten met een oranje tompouce, en ik heb genoten tot het einde van de dag. Door de technische mogelijkheden die wij nu hebben, kon je echt alles zien. Elk detail.

Beatrix was een goede Koningin. Het was haar vak. Hoe ze privé was dat weet ik niet, want ik ken haar niet persoonlijk. Nu is het de beurt aan Willem Alexander, en de tijd zal leren hoe dat gaat. Zoals ik het nu inschat denk ik dat het goed zal gaan, maar niemand kan in de toekomst kijken. We weten niet water allemaal in de wereld gaat gebeuren.

Maar één ding weet ik wel; stop die hermelijnen mantel in de mottenballen en haal hem er nooit meer uit.