Hartkloppingen. Ik opende de deur van de hoofdentree. Ik moest naar mijn afspraak op twaalf-hoog, dus ogenschijnlijk was ik rustig. Van binnen was alles gespannen.

Nadat ik mijn fiets tegen de flat aan zette, hoorde ik drie of vier knallen. Weg hier. En: naar boven, naar boven. Snel. En rustig blijven, ging er door me heen. Het lampje naast de lift brandde, nadat ik het knopje naast de lift ingedrukt had. De seconden leken wel als dikke stroop te druppen.

Vluchtig draaide ik me om. Ik keek ‘m recht in de ogen. Die voldane blik gecombineerd met opluchting. Hij was ‘t. Ik zal dit moment nooit vergeten. Zijn tred was kalm en gedecideerd, ik schatte hem een man van middelbare leeftijd. Hij zag er vriendelijk uit en liep weg van de flat.

Daar was-ie dan, de lift, ik dissocieerde even. Toch was ik nieuwsgierig of er iets te zien was beneden. Over de reling was er vanaf twaalf-hoog een lichaamsomtrek te zien als in -de toen populaire serie- Baantjer. Stoffelijk overschot. Levenloos.

De hulpdiensten waren snel ter plekke, helikopter, politie en binnen no-time stond mijn bordeauxrood met goud gekleurde fiets achter afzetlint. Later bleek uit een artikel in de regionale krant dat hij zichzelf had aangegeven. Het ging om een moord in de relationele sfeer