Mijn moeder had me op het grote bed gelegd, nadat ze me in slaap had gewiegd op haar rug. Ze neuriede een heel lief, melodieus liedje waarvan ik de woorden niet goed kon verstaan. Ik lag lekker te slapen toen de vloer onder het bed ineens trilde en ik wakker werd. Voorzichtig liet ik me zakken van het bed en liep over de lange woonkamer naar het raam; het hout kraakte zacht onder mijn voeten. Ik klom op een stoel en keek naar buiten.

Buiten kleurde de lucht zacht oranje boven de daken van de Ceintuurbaan, een zwoele zomerse avond. Op het terras klonken glazen en mensen lachten. Jonge mensen fietsten kletsend voorbij, hun stemmen rolden vrolijk mee met het zachte gezoem van de stad. Ik volgde de vogeltjes in de bomen met mijn ogen en raakte in gedachten verdwaald, helemaal stil en rustig.

Toen trilde het ineens weer onder mijn voeten, en het harde gerinkel van metaal en de bel van de tram haalden me direct uit mijn gedachte. Een lange, gele tram reed voorbij en stopte bij een halte verderop. Mensen stapten uit, anderen stapten weer in. Alles bewoog, alles ademde, alles klonk en voelde tegelijk. Leven is bewegen. En ik vond het prachtig.

Soms, als ik de wereld even niet meer mooi vind, duik ik in mezelf op zoek naar mijn Ceintuurbaan…naar die zwoele zomerse avonden, het gerinkel van de tram, het zachte gekraak van de houten vloer… mijn veilige haven… mijn happy place.