De uitnodiging valt niet op de mat, maar wordt haar persoonlijk meegedeeld door de zus van… Terug in de tijd naar Bovenkerk aan de Poel.

Zij pakt haar kleine koffertje en gaat op reis naar het oosten van het land.
Het hotel is geboekt. Rondom het middaguur spreiden warmte en herfstlicht zich uit over Tubbergen, glasrijk Tubbergen met de grootste expositie in de buitenlucht. Kunstenaars van vele nationaliteiten krijgen een podium. De broer van… is hier de voorzitter. Zij kennen elkaar uit het geboortedorp en van het onderwijs. Hij fietste naar de jongens-, zij naar de meisjeskweekschool. Een terras nodigt uit om even bij te praten. Vertrouwd als weleer. Zijn plicht roept.

Zij wandelt langs exposities, bezoekt ateliers, stopt hier en daar.
Onverwacht ontmoet zij een echtpaar dat zij kent uit museum Jan. Zij begroeten elkaar en maken een praatje.

‘s Avonds in het hotel is het wat donker in het restaurant. Lezen gaat moeizaam. Uit haar kamer haalt zij haar iPad. Er wordt gewenkt. Het echtpaar dat zij sprak, nodigt haar uit. Momenten van herkenning, liefde voor kunst, muziek, natuur en schoonheid. ‘La petite bonté. Delen doet dubbelen.

Enige tijd later wordt zij bij hen uitgenodigd in Ankeveen. Dicht aan de plassen waar haar lief schaatste. Tussen witte wolken de zon. Niet zomaar de zon. Stralen strooien een caleidoscoop van tinten naar benee.
Het huis is een toonbeeld van kleur en ontvangt haar feestelijk, omsluiert de woorden die zij opnieuw delen. De gesprekken vloeien. Kunst in het nu en in het voorbij, het belang van een gezin, het bij elkaar willen horen.
Pianissimo, de muziek op de achtergrond.

Tijdens de lunch komt het gesprek op Bovenkerk, de plek waar zij opgroeide in een gezin van tien kinderen. Alle belangrijke momenten in haar leven, speelden zich daar af. ”Kennen jullie dat dorp aan de Poel?” vraagt zij. De man kent het vanuit de bus op weg naar school. En de vrouw? “Ik heb er één keer gekraamd bij aardige mensen.” “Weet je nog bij wie?” vraagt zij. “Vanavond ga ik kijken, want ik heb een boek met tweehonderd geboortekaartjes.”

Thuisgekomen waait de Caresse van Satie uit een kristallijnen voorbij.
De telefoon rinkelt. “Ga maar even zitten,” zegt de vrouw. De wind strijkt, strijkt voorzichtig langs herinnering. Kwetsbaarder dan kwetsbaar. Haar lief is haar weer zo nabij.

Uit de kraammap in Ankeveen viel een kaartje, een geboortekaartje. Het geboortekaartje van hun zoon.