In 2007 bezocht ik samen met een goede vriend Varanasi, India. Toen we daar waren maakte wij kennis met de eigenaar van een nachtclub die tevens auto’s met chauffeur verhuurde. Hij zei ons dat het mogelijk was ons Kathmandu te laten meemaken, een neef van hem had daar een hotel waar we veilig konden overnachten en hij had een goede chauffeur voor ons die de weg naar Kathmandu vaker gereden had. We waren enthousiast!

Twee dagen later vertrokken we, om 6 uur in de ochtend, het was nog donker. Halverwege de middag waren we in Kathmandu. Het hotel was puik en ik vertelde de eigenaar dat de chauffeur daar kon eten en drinken, kosten voor ons.

Zo gaat dat daar.

Na de middagborrel liepen we de stad in, naar het deel van de stad waar het echte leven zich afspeelde. Tegen 11 uur melde een hoedenverkoper ons dat we nu naar het hotel moesten gaan omdat het te gevaarlijk werd voor ons, we werden al een tijdje gevolgd door een verdacht persoon. We gingen dus maar terug naar het hotel.

De volgende dag, tijdens de lunch in het hotel, kwam de hoteleigenaar met onze chauffeur ons melden dat de chauffeur de vorige avond alleen de stad in was gegaan en beroofd was van alles wat hij bij zich had: portemonnee, polshorloge, zonnebril, zijn ID-card en zijn rijbewijs.

Dat was een probleem!

Op de heenweg hadden we gemerkt dat er bij de grens en bij de roadblocks die we onderweg waren tegengekomen werd gecheckt wie je was, wat je kwam doen en welke spullen je vervoerde.

De hoteleigenaar meldde dat de chauffeur zonder ID-card en zonder rijbewijs niet de weg op kon. De chauffeur had de politie al gemeld dat hij berooft was, maar ze hadden hem niet het formulier gegeven waarmee hij kon reizen. Dat formulier was ook nodig om in India een nieuwe ID-card en rijbewijs te kunnen aanvragen.

De hoteleigenaar zei dat de politie onwillig was, vooral vanwege de kaste van de chauffeur.

De man was in tranen en wij kregen het benauwd, hoe kwamen we ooit weer in Varanasi?

Intussen was het tegen vier uur geworden en de zon zakte naar de horizon. Om vijf uur, soms eerder, sloot het politiebureau. Ik pakte mijn zaklantaarn, de straten in Kathmandu waren nogal ongelijk en samen met de chauffeur ging ik naar het politiebureau.

De hoogste politie functionaris wilde mij, een westerling, wel te woord staan. Hij zat achter een rommelig bureau met een enkele kale peer erboven. Ik spreek geen Nepalees, dus de chauffeur vertelde wat wij van hem wilde. Toen doofde de peer boven het bureau van de politieman. Einde werktijd.

Ik deed mijn zaklamp aan en bescheen het werkblad van die diender. Die keek verbaast, ontstelt of verontrust en trok een la open. Ik liep om het bureau heen en verlichte de lade die hij opengetrokken had. De man werd steeds onrustiger, maar haalde een formulier uit de lade. Hij vulde dat in terwijl ik hem met mijn zaklantaarn bij lichte.

Hij gaf het ingevulde formulier aan de chauffeur en ik bedankte hem uitbundig!

We liepen terug naar het hotel, de chauffeur was heel blij, de hoteleigenaar kon niet geloven dat het gelukt was het betreffende document te bemachtigen. De volgende dag reden we terug naar Varanasi, de grens en de roadblocks passeerden we zonder problemen.