Na een wandeling rond de Amstelveense Poel schikt ze wat veldbloemen in een vaasje op de buitentafel. Het is juli. Het is stil, stiller, stilst …nu haar lief er niet meer is. Koffie en een nocturne van Chopin wijzen haar de weg naar nieuwe woorden. Een nocturne in de zomermorgen…

Een dagelijks ritueel: wandelen, schrijven en naar Chopin luisteren na dat onverwachte sterven.

Vijfentwintig jaar later ziet zij een uitnodiging voor het Chopinfestival in Oud Poelgeest. Het concert is uitverkocht, maar zij gaat toch. Bij het fraaie landgoed parkeert zij haar auto.

“Weet je soms, of er al een kaartje voor het concert is teruggekomen?” Het meisje aan de balie aarzelt…

Juist op dat moment verschijnt een jonge vrouw. Zij hoort mijn vraag en zegt: “Ik ben Clara, ik ga de generale repetitie spelen, daar mag u wel bij zijn.” “Echt waar?” vraagt zij in opperste verbazing. Samen lopen zij naar het kasteeltje, waar de cellist op Clara wacht.

De gordijnen schuiven open, zij beiden bepalen de plaats en de repetitie begint. Aan de wanden van de concertzaal natuurtaferelen. Piano en cello, haar lievelingsinstrumenten… Soms spelen zij een passage opnieuw.

Dan een kleine pauze. Koffie met koekjes.

Buiten in de zomerzon op het balkon van het kasteel wordt nog enige uitleg gegeven, alvorens het concert begint. Wat blijkt, er is toch een plaats vrijgekomen en nu geniet zij nogmaals.

Drie maanden later:

Er volgt een nieuwe uitnodiging: in de langste nacht vlak voor kerst worden in de Lokhorstkerk alle nocturnes van Chopin gespeeld. Zij koopt twee kaartjes en nodigt haar vriendin uit. Zoonlief brengt hen naar Leiden.

Vol verwachting betreden zij de hal van de kerk. Zij wordt herkend en krijgt een extra welkom. Zij zegt: “Ik heb mijn gedichtenbundel als cadeautje voor Clara meegenomen. Daar staat een vers in over mijn lievelingsnocturne.” De man antwoordt: “Misschien zou u dat willen voordragen?” Zachtjes oefent zij even, terwijl zij het voorleest aan haar vriendin.

De “Nacht van de Nocturne” begint. Keshav, Naut, José, Stephan, Kaixin, Masako en Alex, zeven jonge pianisten door Clara uitgenodigd, soleren.

Alle nocturnes van Chopin, hartverwarmend. Clara zelf speelt de moeilijkste.

Omdat de Chopinstichting tien jaar bestaat worden zij in de pauze getrakteerd op glühwein, op chocomel en op een feestelijke petit four met de beeltenis van Chopin. Na de pauze wordt zij door Clara aangekondigd om voor te dragen voor een uitverkochte kerk.

Nocturne

Nacht heeft het licht opgeslokt,

lijkt verlaten, afgelegen ver.

Haast en hectiek haperen,

herstellen zich na dichtbeschreven dag.

De nacht stuit op het duister,

mindert vaart,

droomt.

Nacht ontsteekt zijn eigen vuur achter de muur.

B-mineur daalt en klimt,

wil naar buiten.

Chopin zet de tuindeuren open,

vlamt tussen jou en mij.

Intouchable

Over half twaalf staat zij buiten, waar haar zoon geduldig wacht.

Nacht van de Nocturne, een bijzondere nacht en een herinnering aan haar lief.