In de zomer van ’23 kreeg ik wat vage slikklachten. Nu ja, verkeerd verteld, ik kon best slikken, maar het deed wat pijn, aan de linker kant van het strottenhoofd, vlak naast, mannelijk, de Adamsappel, want da’s met een hoofdletter A zegt de spellingscontrole.

Het is eerder een irritante pijn dan een scheurend gevoel, maar naar is het wel. Ik, ja, ik, Lucas, was toen 71, gehuwd, vier kinderen in een ‘samengesteld’ gezin, zoals dat hedendaags/nu en daags heet.

Ook hebben we twee kleinkinderen en, onnodig te zeggen, het zijn de beste kleinkinderen ter wereld.

Enfin, we gingen nog eens op vakantie, niets spectaculairs hoor, gewoon een bungalowtje in eigen land, ergens in de Achterhoek. Het was wel aardig weer dus we gingen er vaak even uit, deden boodschappen, maar de keelpijn overheerste nogal, ook als ik, de racefiets gaat altijd mee op vakantie, tijdens een rit een slokje uit mijn bidon dronk.

Ook gedurende de vakantie werd mijn lief, E, ook nogal ziek en werd zelfs even opgenomen in een, heel adequaat, ziekenhuis in de regio. Ja, dat was natuurlijk stress allemaal en we besloten dan ook om de vakantie af te breken en een weekend eerder naar huis te gaan.

E kreeg een brief van dat Achterhoekse ziekenhuis met allemaal gegevens en diagnoses en onderzoeken en dat ze zich maar ASAP in verbinding moest stellen met de huisarts, die dan wel weer een verwijzing naar de cardioloog in ons stadje zou geven.

Nu ja, stadje, we wonen in Amstelveen, een heerlijke plek onder de zon en ja, ons locale ziekenhuis is geen Academisch iets of zo, maar groot genoeg om alle specialisten te hebben en gewoon een goed ziekenhuis.

Ondertussen bleven die slikklachten maar vervelen en uiteindelijk, ik had allerlei zuigtabletten en gorgeldrankjes geprobeerd, maar niets hielp. Ik moet wel zeggen dat ik 32 jaar als verpleger bij de Koninklijke Marine gediend heb, ter land en ter zee, af en toe even in de lucht, dus helemaal een leek was ik niet. Dus naar de huisarts, eigenlijk diens vervanger.

Nu ja, vervangster in ieder geval, vervangster, zij was een redelijke jonge arts maar wel met heel veel ervaring, leek het me. Ze luisterde naar mijn verhaal, voelde aan de keel, inspecteerde de keel en ja, haar diagnose was: ‘U heeft, ben ik bang voor, keelkanker.’

‘Ow, shit, ow nee hé? Gvd heb ik het ook? En nu? Ik heb een vrouw, ik heb kids, ik wil mijn kleinkinderen zien opgroeien en groot worden, ik wil nog veel fietsen, ik wil nog dingen zeggen en ik wil, nou ja, God, ik heb nog minstens 10 jaar te gaan, eigenlijk!” Ongeloof dus.

Ze stuurde me door naar de KNO poli bij ons, het Amstelland ziekenhuis. Thuis hield ik het nog even voor me met een domme smoes. Je wilt je geliefde ook niet al te ongerust maken.

Maar goed, de KNO arts in ons ziekenhuis zag, na inspectie, ook dat het CA was en vertelde me dat ze me doorstuurde naar het VU, het ziekenhuis van de Vrije Universiteit, in Mokum zuid.

In dat ziekenhuis, op de KNO poli, werd ik geweldig opgevangen en werd er weer naar mijn keel gekeken en ja, dan gaat de molen aan het werk. Mens, mens, mens, wat heb ik veel onderzoeken moeten ondergaan. Natuurlijk lichamelijke onderzoeken, X foto’s van de longen, MRI scans, lab onderzoeken, nu ja, noem maar op. En ja, ik had kanker van de keel.

Er werd een biopt genomen door een heel aardige arts, een Vlaamse, en ik werd in slaap gemaakt door een hele aardige dame, een Griekse, die nogal ‘kankerde’ vergeef me het woord, op het verkeer in de stad, waar zij, ze fietste nog al veel, aan onderhevig was. Je begrijpt, zelf als fietser, waren we het behoorlijk eens.

Ik kwam onder behandeling van de radiologie, ik kon bestraald worden en hoefde (gelukkig) geen chemo te ondergaan.

Die fantastisch aardige en bekwame behandelende arts van die radiologie had uitgerekend dat ik 35 maal, bij een zo en zo dosis zou kunnen worden behandeld voor een goed resultaat.

Dus ging ik vijfendertig werk dagen naar het VU. Ik kreeg een masker aangemeten, waardoor de behandelaars precies wisten waar ze hun ‘straal’ op moesten richten. 35 dagen lag ik, gedurende 15 minuten in een tunnel, terwijl een zoemend apparaat rond mijn hoofd draaide.

Nee, ik klaag niet, maar het was niet echt een geweldige ervaring, mag ik wel zeggen. Maar dat personeel, dat me hielp, mensen, wat waren ze aardig, bekwaam en lief. (En ook mijn eigen lief!)

Tussendoor moest ik wel nog af en toe bloed prikken, controles ondergaan en bij de diëtiste langs, waar ik hoorde dat ik veel eiwitten moest eten en ze schreef flesjes voor, met extra eiwitten. Soms moest ik ook een MRI ondergaan en dat was wel vervelend.

Ik ging overigens vaak met het OV naar het ziekenhuis, maar ik wandelde ook wel vaak het stuk naar huis, het was maar 5 kilometer, dus dat was maar een uurtje tippelen.

Op 22 12 2023 kreeg ik mijn laatste bestraling. Ik had voor de mensen een tractie meegenomen en bedankte hun hartelijk voor de behandeling.

Ik moest natuurlijk voor controle’s komen. Mijn echte, doorverwijzend arts, was een Vlaamse, zoals ik al schreef, ze had me ook ooit geopereerd, nu ja dat biopt genomen. Ze bevoelde mijn keel, ik kreeg een slangetje door mijn neus om mijn keel te bekijken en ze was tevreden.

‘U bent beter, ik zie wat litteken weefsel, maar dat is normaal, nee, u bent ca vrij’ vertelde ze in een lief en sappig Vlaams. Mijn lief was erbij en ja, ik kreeg tranen in mijn ogen.

Man wat is me dat, wat een opluchting!

Ik ben niet echt door een hel gegaan, ik heb niet echt ‘gevochten’ zoals men meent te moeten zeggen. Ik heb tegen de behandelend arts al gezegd dat ik niet bang was voor de kanker, maar dat die kanker bang moest zijn voor mij en zo heb ik dat ervaren.

Nu, een jaar later, ben ik nog steeds klachtenvrij. Natuurlijk heb ik het roken er aan gegeven, na 55 jaar en ik heb het geen ene dag gemist. Vooral  voor de gezondheid, begrijpelijk, Maar nu, als ik de prijzen van sigaretten en shag zie?

Ik hoop dat ik met dit stukje ook mensen, die nog een lange weg te hebben gaan, een beetje hoop kan geven, alles is natuurlijk mogelijk. Ik denk hierbij aan een marine maat die ook getroffen is door die “kanker” ziekte en die niet al te lang geleden overleden is.