Ik maak nooit iets mee. Maar vrijdag wel, want toen werd ons nieuwe bankstel bezorgd. Om half acht in de ochtend nog wel. Ik had dat nog niet eerder meegemaakt, het eerste bezorgadres. De vrachtwagen moest helemaal uit Nunspeet komen. Nou ja, vrachtwagen…het was niet zo’n heel grote. Dat had ik er wel van gemaakt in mijn dromen, nee eigenlijk niet in mijn dromen, meer in mijn gepieker ’s nachts. Het was meer een halve vrachtwagen en gelukkig kon hij betrekkelijk eenvoudig langs de werkzaamheden aan het begin van de straat waar een verkeersdrempel werd aangelegd. Ook zo’n nachtmerrie.

Het bankstel hadden wij op de 50+ beurs in Utrecht besteld. Mijn vrouw hélemaal enthousiast en ik ging daarin mee. Hij zat heerlijk comfortabel, compleet met bij te leveren neksteunen, ik kon er heerlijk op liggen en we kregen 750 euro beurskorting. Ons oude bankstel was geen competitie. Acht jaar geleden voor 120 euro in de kringloop gekocht, maar nu toch echt wel uitgezeten. Rugpijn na een avondje tv kijken op de bank en hoofdpijn van de belabberde programmering.

Maar goed, ik had twee nachten slecht geslapen. In ons enthousiasme hadden wij ons helemaal niet gerealiseerd dat de nieuwe bank wel een halve meter breder was dan de oude. Ook de tweezitter bleek een driezitter te zijn. Piekeren dus hoe we dat zouden gaan oplossen. Maar eerst en vooral: hou zouden we de grote bank het huis in krijgen? De hal leek mij te klein. We zouden de bocht nooit kunnen maken. Dus achterom dan maar, door de poort. Maar ook daar zouden we de draai niet kunnen maken. Dan maar recht overeind. Ik zou de balk boven de tuindeur moeten doorzagen. Ik bereidde me voor op een pittig stukje zaagwerk in de ochtend, want met een gewone zaag door hardhout is niet eenvoudig.

Mijn vrouw en ik bereidden de komst van het nieuwe meubilair voor. Dubbele deuren naar de tuin open gezet, rolgordijn open, eettafel schuin, het oude bankstel langs de muur om het nieuwe makkelijk erlangs te kunnen laten en cd- en dvd-kast naar de keuken. Niks stond de levering in de weg.
Vijf over half acht stopte het vrachtwagentje voor de deur. Om acht uur vertrok het weer. Bankstel netjes door de voordeur afgeleverd.

En dan nu het gedicht:
misschien onder de bank

ik zag het slissen

onder de punt

van mijn pen.



Een slang kroop

weg en krulde

zich op de grond


en toen weg

onder het tapijt.


Sindsdien heb ik


hem niet meer

gehoord.

Schrijver: C. Paris, 28 januari 2010