Bepaalde soorten eten zijn voor mij onlosmakelijk en smakelijk verbonden met een specifieke tijd en plaats. Bepaalde intense smaken zijn ook intense herinneringen. Sommige van die momenten lijken op de scène uit de animatie Ratatouille, wanneer de rat Remy een stuk brie combineert met een aardbei en er vuurwerk in zijn bek ontstaat.

Als ik denk aan de meest intense smaken, kom ik bijvoorbeeld uit bij die keer dat ik een tonijnsteak at op een terras aan de Middellandse zee vlakbij Pisa. De tonijn smolt bijna op mijn tong. Of die keer dat ik in het ziekenhuis, na een paar dagen alleen streng vloeibaar, weer mocht eten. Het eerste wat ik at, waren verse aardbeien, die smaak was super intens. Op vakantie in Ieper ging ik naar een klein en onooglijk sushi restaurantje, de enige in het stadje geloof ik, maar de Dragon rolls daar waren echt heel erg lekker. En dus werden we een paar dagen lang vaste klant daar. En de keer dat ik met een vriendin een lange wandeling maakte en we bij een boerderij per ongeluk een proeflokaal ontdekten, waar we Gewürztraminer dronken met verschillende kaasjes en plakken worst. Een fantastische combinatie. Eenmaal thuis werkte de combinatie niet, andere plek, ander gezelschap en zonder de wandeling in de polder.

Hier tegenover staat de eerste keer dat ik een olijf proefde. Ik was 15 of zo en ik dacht dat het een druif was op de pizza, maar het bleek een olijf. iets waar ik nog nooit van had gehoord en het was toen een afschuwelijke ervaring. En twee jaar geleden proefde ik een olijf van mijn eigen olijfboom, supervers, maar ongelooflijk bitter! Wist ik veel dat die eerst bewerkt worden. Enkele jaren voor de kennismaking met de eerste olijf nam ik een hap van wat ik dacht een karamelpudding te zijn, maar het bleek een pudding met koffiesmaak, gruwelijk vies! Dus, al etende leert men.