Ik heb geweldig nieuws om te delen! ik heb mijn eerste huis gekocht! Nou ja, het is technisch gezien een appartement, maar het voelt als een grote stap voorwaarts.



Ik wilde je zoveel vertellen, vooral over mijn beslissing om voor een kat te kiezen in plaats van een partner. Deze plek heeft een indigo-blauwe woonkamer, rustieke houten vloeren, een geel gekleurde bank en een bananenplant. Ik kan me je reactie al voor me zien: Je vindt het er vreselijk uitzien en wijst duidelijk op mijn gebrek aan smaak.



Maar deze ruimte is meer dan alleen esthetiek: het is gevuld met de potentie voor nieuwe gewoontes, vreugde en zelfs wat verdriet. De kale meuren die snakken naar herinneringen en verhalen om in versierd te worden, en een eettafel die uitnodigt tot zinvolle gesprekken en gelach, waardoor een sfeer ontstaat waarin liefde echt kan bloeien. Ik heb altijd al deze momenten met andere willen delen.



Nu dit jaar ten einde loopt, bevind ik me in het proces van inpakken en organiseren, nog steeds probeer ik alles op orde te krijgen. Het voelt soms overweldigend en ik weet nooit waar ik echt moet beginnen. Door dit huis te kopen met mijn eigen geld, ben ik me gaan realiseren hoe belangrijk financiële onafhankelijkheid is. Maar terwijl ik door dit bewogen nieuwe hoofdstuk navigeer, kan ik niet anders dan voelen dat jouw afwezigheid prominenter wordt. Ouder worden betekent dat ik onder ogen moet zien dat het leven vluchtig is en ik nog steeds worstel met het gewicht van die waarheid.

Terwijl deze brief langzamerhand vorm begon te krijgen, schiet het me te binnen wat ik eigenlijk wilde delen. In tijden wanneer ik me eenzaam voelde, miste ik het gezelschap van iets vertrouwds. Ik wilde terug naar mijn geboorteplaats en mijn ouders, om de geur van versgebakken taart en het comfort van mijn oude bed te voelen. Wat ik miste waren die jeugdherinneringen van zorgeloos buiten spelen en nergens druk over te maken. Geen zorgen te hoeven maken over rekeningen, een hypotheek, boodschappen doen en het huis schoon te maken. Ik hoefde me geen zorgen te maken over een kat die niet zo veel om me geeft, behalve als het geaaid wilt worden. In tijden zoals deze sta ik versteld van de apathie die mijn kat toont.



Herinneringen van de stilte van de straten en hoe somber ze leken te zijn, voelde alsof ze gereed waren om op te stapelen en op me neer te vallen. Flitsen uit het verleden schieten door mijn hoofd, beelden van hoe de lucht eruit zag in de lente, de kleur van de bomen in de herfst en de geur van de bloemen op de hei. Maar vooral de geur van een fatsoenlijk samengestelde maaltijd. Ik voelde me weer gelukkig als ik aan al die dingen dacht. Echt gelukkig of net iets gelukkiger dan dat ik dacht te zijn.



En dat als je nadenkt over de mensen die je je hele leven hebt gekend, die daar zitten in al hun schoonheid, wijsheid en nederigheid en de jaren die op hun gezichten te zien zijn. Het doet soms een beetje pijn aan mijn borst hoe de tijd vliegt en hoe weinig ik stilsta en het allemaal waardeer. Mijn vader die de krant las of een voetbalwedstrijd zat te kijken en mijn moeder lakte haar nagels in dat kenmerkende fuchsia paars. Half ogend zat ze mee te kijken en alleen maar juichte wanneer hun favoriete club heeft gescoord. Ik zat omringd door het meubilair dat ik mijn hele leven had gekend, met de geur van hoe het leven vroeger was.



De gedachte hieraan is overweldigend tot op het punt waarop mijn zenuwen de overhand krijgen. Het komt terug als hoofdpijn of pijn in mijn maag of zelf als uitslag op mijn pols. Er zijn momenten dat ik alles weet en het zo voor me kan halen, maar meestal wil ik het gewoon vergeten. Maar nu wou ik dat ik meer had onthouden, ik wou dat ik meer aandacht had besteed aan de kleine dingen die mijn ouders voor mij deden.