Als tiener in de jaren ‘90 was berichten uitwisselen niet vanzelfsprekend, maar blijkbaar hadden we die behoefte wel. Het buitenspelen met vriendinnetjes uit de buurt verliep creatief; van spelletjes als elastieken naar iets creëren. Een fysieke berichtenbox bijvoorbeeld. In de lucht. Hoe dan?

Met een bolletje touw, origami-vouw-vaardigheden, een boterhamzakje en met verbeelding kwamen we een heel end. Het bolletje touw gooide ik allereerst uit mijn slaapkamerraam. Mijn buurmeisje ving het bolletje touw op. Waarna ik snel van de trap rende, naar beneden, via de voordeur naar buiten.

We zaten allebei op handbal, dus het gooienan sich was geen uitdaging. Wel zo leuk om het touw naar haar zolderraam te gooien. En, al die bomen én struiken die ertussen stonden, tja, gewoon eroverheen gooien. Het touw verbinden tussen onze slaapkamerramen was de volgende stap.                                                                                         

Afijn, zo gezegd zo gedaan. En dan, de berichtenbox moest kunnen bewegen tussen het ene en het andere slaapkamerraam. Een katrol was niet nodig, want we hadden het touw dubbel geregen, zodat we het handmatig konden bewegen. Hopopop, en actie, daar gingen we dan.

We knoopten ieder een kant vast aan de hendel van het slaapkamerraam. Het bakje was gevouwen -plus vast gemaakt aan het touw-  en het boterhamzakje zat er ook omheen, zodat het goed beschermd was tegen een regenbui. Snoepjes en opgevouwen berichten kwamen op deze manier altijd goed aan.

Na het vullen van de berichtenbox, hoefden we alleen het touw te bewegen, zodat de berichtenbox, met inhoud aankwam. De meest onverwachte berichten kwamen voornamelijk van de vrolijke gezichten van voorbijgaande -en de naar boven kijkende- fietsers.