Trouw kocht ik weer de welbekende daklozenkrant Z! bij de vaste verkoper bij een winkelcentrum in Amstelveen.

Deze man staat er dag in dag uit, komt op zijn fiets vanuit Amsterdam en staat de hele dag op dezelfde plek in de hoop dat mensen het krantje kopen, een praatje maken of hem überhaupt zien met al die onverwachte berichten en kunst of fotografie van dak- en thuislozen in de krant.

Hij is zo dankbaar en ik denk dat hij laatst niet had verwacht dat ik hem een compliment gaf om zijn nieuwe bril.

Zoveel mensen die hem zonder een blik voorbij lopen en zo graag wil ik erbij staan en roepen dat ze het krantje moeten kopen!

Bij veel mensen wordt er toch nog gedacht “Het is een zwerver, een junk of het is niet iemand die het minder heeft in deze maatschappij.”

Zelf ben ik een fulltime alleenstaande werkende moeder. En ook ik heb een moment in mijn leven meegemaakt dat ik dacht dak-/thuisloos te worden met mijn 2 kids, omdat ik echt amper iets voor elkaar kreeg.

Ik ben nu zo dankbaar en benoem regelmatig naar mijn 2 meiden hoe gezegend je moet zijn met een dak boven je hoofd dat je dan ook nog tot je thuis kan maken.

Deze man is niet zomaar deze verkoper geworden, er ligt altijd een verhaal achter.

Overleven, een nieuwe start, zich menswaardig voelen.

Niet zo snel oordelen, maar eens verder kijken naar de mensen met hun verleden, hun gezicht en hun onverwachte bericht.